Hadders en Sandman

Het klinkt in de 21e eeuw te pas en te onpas. Na ‘elk nadeel heb z’n voordeel’ weet iedere Nederlander het zeker: ‘Het leven is een feestje, maar je moet zelf de slingers ophangen.’

Dat geldt misschien voor andere delen van Nederland, maar in Noordoost-Nederland is dat nog niet zo gemakkelijk. Zanger en liedjesschrijver Bert Hadders uit Tweede Exloërmond en journalist en schrijver Herman Sandman uit Stadskanaal zijn kinderen van de Veenkoloniën. Daar leven de mensen alsof ze boos zijn op zichzelf.

Het bestaan in het land van hun vaders concentreert zich vooral op de eerste levensbehoeften: eten, drinken, onderdak, zondags naar kerk of voetbal en — ja hoor — het gaat weer regenen, snel de was naar binnen. Een feestje organiseren is daarom lastig. Het is niet zo dat Hadders en Sandman de slingers niet wíllen ophangen, maar ze kunnen ze niet eens vinden. Zelfs niet met hulp van ChatGPT.

Met hun show toert het duo door Groningen en Drenthe met verhalen en liedjes over dat ‘feestje’: over opgroeien in Randland, tussen de boer en de duivel, tussen arm en rijk, tussen God en niks, tussen praten en niet durven praten, en tussen bullies met loszittende handjes. Maar het gaat ook over geloof, hoop en liefde.

Hadders en Sandman halen hun inspiratie opnieuw uit de Veenkoloniën: het land zonder begin en einde, een wereld van zwart en wit, maar ook van vijftig tinten grijs. Een plek waar het bestaan voelt als een circusvoorstelling uit de categorie ‘niet goed, geld weg’, en waar de schepping een groter raadsel is dan waar dan ook.